Photos

Morskie Oko, najwiêksze i najbardziej znane jezioro w Tatrach, po³o¿one w Dolinie Rybiego Potoku, u stóp Miêguszowieckich Szczytów na wysoko¶ci 1395 m n.p.m.

Jest to jezioro pochodzenia polodowcowego o powierzchni 34,93 ha, d³ugo¶ci ok. 862 m, szeroko¶ci ok. 566 m, a w najg³êbszym miejscu osi±ga 50,8 m. Dno zas³ane przy brzegach g³azami, ku ¶rodkowi ¿wirem. Wokó³ jeziora rosn± okaza³e limby. Wcze¶niej nazywano je Rybim Jeziorem, ze wzglêdu na naturalne zarybienie, co jest rzadko spotykane w tatrzañskich jeziorach (nazywanych stawami). W przejrzystej toni mo¿na ³atwo zauwa¿yæ ¿yj±ce w jeziorze pstr±gi tzw. g³odowe. Nazwa Morskie Oko jest zwi±zana ze star± legend±, mówi±c± o podziemnym po³±czeniu jeziora z Adriatykiem.

Na morenie zamykaj±cej jezioro od pó³nocy stoi schronisko PTTK. Po³o¿one na wysoko¶ci 1405 m n.p.m. nale¿y do najstarszych i najpiêkniejszych schronisk tatrzañskich. Nazwane zosta³o imieniem Stanis³awa Staszica, który w roku 1805 bada³ jezioro. Obok, przy koñcu drogi, po lewej stronie znajduje siê Stare Schronisko, które pierwotnie by³o wozowni± (1890). Obydwa budynki zosta³y uznane za zabytkowe. Punkt wyj¶ciowy do wycieczek na Rysy i Szpiglasow± Prze³êcz.

Najstarsze wzmianki o Morskim Oku pochodz± z 1575 r. W 1637 r. król W³adys³aw IV nada³ prawo u¿ytkowania pastwisk przy Morskim Oku W³adys³awowi Nowobilskiemu. W³asno¶ci± prywatn± Morskie Oko sta³o siê w 1824, gdy dobra zakopiañskie wraz z Dolin± Rybiego Potoku zakupi³ od w³adz austriackich Emanuel Homolacs. Od 1933 r. jest w³asno¶ci± pañstwa polskiego. Pomiêdzy Galicj± a Wêgrami, pod koniec XIX wieku toczy³ siê spór graniczny o prawa w³asno¶ci do jeziora i przylegaj±cego obszaru (tzw. spór o Morskie Oko). S±d polubowny w Grazu, w 1902 r. dziêki Oswaldowi Balzerowi rozstrzygn±³ go na korzy¶æ Polaków. Wygrana zosta³a uczczona przez Ludwika Solskiego s³owami ¶piewanymi na melodiê Mazurka D±browskiego: