Photos

Photographer's Note

Μετά την απελευθέρωση η Άνω Βλασία ακολούθησε τη μοίρα της υπόλοιπης ελεύθερης Πελοποννήσου. Ήταν πάντα ένα θαυμάσιο ορεινό χωριό, γεμάτο ζωή, με υπέροχο κλίμα, δροσερά νερά και χιλιάδες γιδοπρόβατα που συντηρούσαν μια εύρωστη κτηνοτροφική οικονομία. Οι Ανωβλασιώτες βοσκοί με το άφθονο γάλα των κοπαδιών τους έφτιαχναν ολόπαχες φέτες, βούτυρα, ανθότυρα και τις πικάντικες φρουμαέλλες. Τα τυριά αυτά τα έπηζαν στις στάνες τους στα «γρέκια», στον Ερύμανθο μέσα σε φυσικά «ψυγεία» σπηλιές και μετά τα κατέβαζαν στο «μπακαλιό» ή μπακάλικο, το ιδιόμορφο τυροκομείο του Λιβάνη τα πέτρινα ερείπια υπάρχουν ακόμη σήμερα μέσα στα πουρνάρια, στους πρόποδες του βουνού, απ' όπου τα διάσημα τυριά της Άνω Βλασίας φορτωμένα σε μουλάρια έπαιρναν το δρόμο για την αγορά της Πάτρας.
Το γεφυράκι αυτό εξυπερετούσε τους τσοπάνηδες και τους
γεωργούς, βρίσκεται πάνω από τον καταρράκτη προς την εκκλησία του Ταξιάρχη 2 χιλιομετρα απ΄το χωριό.
Εκείνα τα χρόνια, μαζί με τα όσπρια και τα μυρωδάτα μήλα, η πιο δυναμική καλλιέργεια στην Άνω Βλασία ήταν τα αμπέλια. Πάμπολλα Ανωβλασίτικα στρέμματα στον κάμπο μέχρι το Μάνεσι ήταν γεμάτα αμπέλια που το καλοκαίρι ήταν φορτωμένα με μαυρούδι, σταυρούδι, κορίθι, ασπρούδες διάφορες, βολίτσα, μουσκούδι, λαγόρθι κλπ. σταφύλια σε ποικιλίες σχεδόν άγνωστες σήμερα. Το δε κρασί που έβγαζαν αυτά τα αμπέλια ήταν εξαιρετικό και διάσημο σε σημείο που τράβηξε το ενδιαφέρον του Gustav Clauss από την Πάτρα, ο οποίος ήθελε να χτίσει στη Βλασία οινοποιείο, αλλά δεν τα βρήκε με τους ντόπιους και κατέληξε στα Δεμέστιχα. Τα αμπέλια της Άνω Βλασίας ήταν ολιγοπότιστα, γι΄ αυτό το κρασί τους ήταν βαρύ, αρωματικό και δυνατό (για να το πιουν έριχναν και νερό στα βαρέλια!), η κορυφαία ποικιλία δε ήταν το κορίθι, για το οποίο οι σημερινοί γέροντες της Άνω Βλασίας λένε πως ήταν για τα υπόλοιπα σταφύλια ό,τι το βούτυρο στο γάλα! Δυστυχώς τα αμπέλια της Βλασίας λόγω του πετρώδους εδάφους είχαν πολύ ρηχές τις ρίζες, οπότε όταν μεταπολεμικά άρχισε ευρεία χρήση φυτοφαρμάκων (για να λιγοστέψει ο κόπος του σκαψίματος και του ξεχορταριάσματος των αμπελιών), μαζί με τα ζιζάνια χάθηκαν και τα αμπέλια. Σταδιακά μετά το 1960 η αμπελοκαλλιέργεια έφθινε μέχρι που σήμερα έπαψε εντελώς.
Τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα η ανωβλασιώτικη οικονομία ενισχύθηκε από τη λειτουργία ορυχείων από τα οποία η γερμανική εταιρεία που τα εκμεταλλεύονταν μέχρι το 1939 εξόρυσσε υπεροξείδιο του μαγγανίου. Η επεξεργασία του μεταλλεύματος γινόταν στις πηγές στο Σουλινάρι και μετά. φορτωμένο σε μουλάρια, κατέβαινε ως τον κεντρικό δρόμο για να φορτωθεί στα φορτηγά Βέβαια όλες αυτές οι δραστηριότητες δεν ήταν αρκετές για να τους θρέψουν όλους και έτσι πολλοί Ανωβλασιώτες πήραν το δρόμο της ξενιτιάς με προορισμούς κυρίως την Αίγυπτο και την Αμερική. Ελάχιστοι επέστρεψαν μόνιμα, ενώ οι πιο εύποροι από τους Ανωβλασιώτες ομογενείς βοήθησαν όσο μπορούσαν την ιδιαίτερη πατρίδα τους Έτσι, με χρήματα που έστειλαν οι οικογένειες Γκρέκα και Καραμεσίνη από την Αμερική, υδροδοτήθηκε για πρώτη φορά η Άνω Βλασία το 1931.

vasilpro has marked this note useful

Photo Information
Viewed: 1666
Points: 10
Discussions
  • None
Additional Photos by Giorgos Marossis (dim) Silver Workshop Editor/Gold Note Writer [C: 0 W: 13 N: 434] (3648)
View More Pictures
explore TREKEARTH