Photos

Όταν βλέπω τέtοια σπίτια το μυαλό μου πάντα τρέχει στις ζωές, στα όνειρα, σε ό,τι εκτυλίχθηκε μέσα εκεί και μελαγχολώ. Πολλοί παλιοί λέγανε ¨"το σπίτι είναι σαν τους ανθρώπους..".Σε κάθε γωνιά η χαρά, το δάκρυ, η αγωνία, ο φόβος, η αναμονή, η ευτυχία,η ανάσα, οι μυρωδιές, τα αγγίγματα,η σκόνη.; Το σπίτι είνα ένα κομμάτι από το πέρασμα πολλών ή και μίας ζωής. Παίρνει τις μυρωδιές και τα χνώτα μας και βαφτίζεται από αυτά.
Τί να έζησε αυτό το σπίτι; Πώς να νοιώθει μονάχο του; Θα με περάσετε για "ουργιοπέταχτο" , όπως λέμε στη Χίο, για τους νεραϊδοπαρμένους..Όμως,εμείς, δίνουμε ζωή σε ένα σπίτι. Ένα σπίτι μας ψυθιρίζει κι ας μην το ακούμε. Ένα σπίτι έχει ζωή.

When I see such abandoned houses, my mind always run in the lives, in the dreams, in that what unfolded in there and i grieve over it. Lot of olders said ¨" a house is like a human..it has a soul ". In each corner the joy, the teardrop, the distress, the fear, the waiting, the happiness, the breath, the smells, the touches. A house can whisper and we can't hear it. A house has life.