Photos

erdo (568) 2009-01-09 2:39

Burakcım, çok hoş bir kare, cocuğun bakışı, yeri çok hoş, sağ üçte bir altın orana yerleşmiş ana objen. Annenin köpeğe bile olan sevecenliği, rahatlığı fotoğrafa sıcaklık katıyor, köpekte aynı derecede rahat ve mutlu. Kucaklıyor yani insanı fotografın. Arka fondaki ışık patlamaları klasik bir fotografta istenmez hatadır , fakat bence çocuğun daha ön plana çıkmasını sağlayan bir fon oluşturmuş burada.

Göz bir fotografı sevmek istediğinde 'bu ne? ne iş yapar?, nedir? diye sorgulamayı düşünmeyi sevmez, beyine ihtiyaç duymadan işini görebilirse daha mutlu olur. Duygular değilde, akılla anlamaya çalıştığı zaman olay boyut değiştirir, göz rahatsızlık duymaya başlar. Önce parlak şeylere bakmayı sever : Çocuk ve anneden önce arkadaki parlak ışığa gider, burda bir şey yokmuş der ve sonra çocuğa (ana konuya) gelir, derken bu anne çok hoş ama neyle uğraşıyor diye anlamaya çalışır (çünkü bakışları çocuğa yönelmemiş) köpeğin köpek olduğunu analiz eder (analiz demek beyin demektir).

Sonra sol üst köşede yeri ve örtüsüne parlak ışık vurduğu için masada oturan adama bakar, bu ne yapıyor der ( birde adam ona bakıyor üstelik (beyin), sonra hemen yanındaki rahip silüetine bakar ki neredeyse kendi başına bile fotograf karesi olabilecek bir konu, nedir niyeki der (beyin), sonra biraz daha sola kayar ve annenin kafasındaki çıkıntının ne olduğunu anlamaya çalışır başka bir çocuğun kafasının çakışması olduğunu anlar, sonra fotografın genelinden o tatlı hoş duyguyu (varsa )yakalar ve bu fotografı nasıl göreceğne kadar verir. Ne kadar az yorulduysa o kadar beğenir. (tüm bunlar mili saniyeler içinde olur.)

Bunu okuyan senin beynin acaba çekerken diaframı iyice açsaydımda arka fonu iyice flumu yapsaydım da elalemin gözü tık diye konuma odaklansaydı dersin.

Uzun oldu ama ilk yorumumun sana biraz faydası olsun istedim. Çok sıcak bir fotograf. Eline sağlık. Sevgiler.

Erdoğan